Çərşənbə axşamı, 2019-08-20, 8:38 PM

Salam Qonaq | RSS
Sayt menu
Bölmələr
Məzəli şəkillər [20]
Təbiət qəribəlikləri [5]
Karikaturalar [4]
Avtomobil [8]
Lətifələr [37]
Hazır SMS [0]
Mobil [6]
Idman [3]
Video [2]
Kitablar [3]
Satiralar [7]
Mif və rəvayətlər [6]
Reklamlar
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ana səhifə» 2008 » İyun » 24 » Gemi ehvalatı
Gemi ehvalatı
5:21 AM
 
Gəmi əhvalatı
 

Deyilənə görə Nuh Nəbi bilirmiş ki, tufan baş verəcək dünyanın

üzünü su alacaq. Odur ki, böyük bir gəmi düzəltmək qərarına gəldi.

Günbatanda bir meşə var idi. Gün arxasına keçəndə kölgəsi günçıxanı

tuturdu. Ağacların gövdəsinə qırx arşın ip-kəndir çatmazdı.

Meşədə Ac adlı bir pəhləvan yaşayırdı. Biləyində öküz zoru var

idi. İş-peşəsi el-obanın ilxısına, naxırına zərər vurmağıydı. Hər

öynədə bir öküz yeyir, üstündən üç tuluq su içib doymurdu.

Nuh Nəbi pəhləvanı yanına çağırdı.

– Sənə doyunca yemək verərəm, – dedi. – Günbatandakı meşədən

bir xeyli ağac kəs.

– Kişi, sən məni necə doyduracaqsan? Bilirsən ki, mən nə

qədər yesəm də, elə acam.

Nuh Nəbi dedi:

– Səbir edib, mən deyənə əməl etsən, mən deyən də olar.

Ac razılaşdı.

Nuh onun gücünə görə də balta düzəltdirdi.

Pəhləvan baltanı götürüb ac qurd kimi meşəyə girişdi. On gün

bəs deyincə kəsib tökdü.

Nuh pəhləvana bir öküz kəsdi. Ətini qızardıb qabağına qoydular.

Pəhləvan öküzün bir budunu yedi, üstündən də bir tuluq su içib

geri çəkildi. Doymağına heyrət etdi.

Nuh Nəbi dedi:

– Pəhləvan, bu, halal zəhmətin qazancıdır. Onun üçün də

doydun. Haram yemək səni doyurmaz.

Pəhləvan o gündən əvvəlki peşəsindən daşındı.

Nuh Nəbi sənətkarlıqda mahir olan yeddi nəfər usta çağırdı.

Əvvəldən gəminin xərcini verib, razı saldı. Ustalar işə başladı. Bir

aydan sonra gəmi hazır oldu.

Bir gün Nuhun arvadı sırfa açıb, xəmir yoğururdu. Durub təndirə

od salmaq istədi. Duvağı qaldıranda quruyub qaldı. Təndir

yarıya kimi suyla dolmuşdu. Arvad gedib əhvalatı ərinə söylədi.

Nuh dedi:

– Get, sırfa-xəmiri yığışdır. Tez ol, dünyanın üzünü su alacaq.

Yol tədarükündə ol. Üç aylıq azuqə götür.

Arvad tədarük gördü. Azuqəni gəmiyə yığdılar. Nuh öz ailəsini,

əlavə də hər heyvandan, quşdan bir cüt götürüb gəmiyə mindi.

Oğlanlarından biri Nuhu eşitmədi.

Dedi:

– Mən uca dağın başına çıxacam.

Nuh gəmidən yenib düşdü oğlunun dalına. Gördü, oğlu ona itaət

eləmir. Qayıtdı mindi gəmiyə.

Qırx gün, qırx gecə yağış yağdı. Bir yağış ki, tut ucundan çıx

göyə. Su qalxdı, dünyanın üzünü almağa başladı. Gəmi də suyun

üzünə qalxdı. Uca dağlar görünməz oldu. Axırı-sonu görünməyən

bir dərya yarandı. Nə qədər canlı vardısa, tələf oldu.

Gəmi Məğribdən Məşriğə üz qoydu. Günlər, həftələr dolandı.

Gəmi bir gün nəyəsə toxunub keçdi. Gövdəsi bərk yırğalandı. Nuh

Nəbi bildi ki, gəmi dağa toxundu.

– Pəh, nə ağır dağdı! – dedi. Başından heç qarın əskik olmasın.

Odu-budu, dağın adı “Ağrıdağ” qaldı. Başından da qar əskik

olmadı.

Bir həftə də keçdi. Gəmi yenə silkələndi. Nuh Nəbi gəmidəkilərə:

– Bu da inan dağdı, – dedi.

Bu dağın da adı “İnandağ” oldu. Zirvəsi də zərbədən iki yerə

haçalandı.

Gəmi səfərə davam etdi. Bir az getmişdilər ki, təkrar silkələndi.

Nuh gəmidəkilərdən soruşdu:

– Bu dağ o dağdan kəm ki deyil?!

Dağın adına “Kəmki” dedilər. Gəmi burdan aralandı. Tufan da

yavaşıdı.

Bir gün bir siçan gəmini deşdi. Su gəmiyə dolmağa başladı. Nuh

Nəbi gördü ki, gəmi qərq olacaq. Üz tutdu gəmidəkilərə ki, kimin

imkanı var əlac eləsin.

İlan dedi:

– Mən eləsəm, nə verərsən?

Nuh Nəbi dedi:

– Nə istəyirsən?

Dedi:

– Dünyada şirin nədirsə onu.

Nuh Nəbi razı oldu.

İlan quyruğuyla deşiyi tutdu. Qıvrılıb yatdı.

Gəmi bir dağa yan alıb ehmalca qayaya toxundu. Nuh buna

“Gəmiqaya” adı verdi. Gəmidəkilər quruya çıxdılar.

Tufandan sonra bir gün Nuh Mozalana dedi:

– Get, fırlan, gör dünyada şirin şey nədir?

Mozalan havaya qalxdı. Hər otun, çiçəyin, canlının üstünə

qondu. Hər şeydən daddı. Şirin olan bir şey tapmadı. Fikirləşdi ki,

dünyada dadmadığı daha nə qaldı. Yadına düşdü ki, bir insan ətindən

dadmayıb.

Mozalan bir dağa uçdu. Şirin yatmış bir ovçu gördü. Onun ovcunun

içinə yapışıb, ətindən daddı. Gördü ki, şirindi. Geri qayıtdı.

Qaranquşa dedilər ki, get gör Mozalan niyə gecikdi. Qaranquş

Mozalan gedən tərəfə uçdu. Yolda rastlaşdılar. Qaranquş soruşdu:

– Dünyada nə şirindi?

Mozalan dedi:

– İnsan əti.

Qaranquş fikirləşdi ki, bu ixtiyar ilana verilsə, dünyada insan

qalmaz. İstədi Mozalanı dilə tutsun ki, bu sirri açma. Amma fikrindən

daşındı. Dedi ki, birdən bunun faydası olmaz. Odur ki, hiylə

işlətdi. Dedi:

– Gətir dilini dadım, görüm şirindi? Şirin olmasa ilan səni çalar.

Qaranquş Mozalanı aldatdı. Mozalan dilini ona uzatdı. Qaranquş

onun dilini çəkib kökündən qopartdı, qabaqda qaçdı. Gəlib dedi

ki, Mozalan gəlir.

Mozalan gəlib Nuhun qabağında yerə düşdü. Başladı fırlanıb

vızıldamağa. Heç nə anlamadılar. Dedilər: “Yorulub, ya da dilin

şəkər tutub”.

Nuh Nəbi qaranquşdan soruşdu:

– Yolda sən görəndə dili var idi?

Qaranquş cavab verdi:

– Var idi. Dedi ki, dünyada torpaq şirindi.

Nuh Nəbi ilana dedi:

– Torpağı verdim sənə.

İlan qaranquşun hiyləsini duydu. Atılıb onu tutmaq istədi. Qaranquş

uçanda quyruğu keçdi ağzına. Lələyinin ikisini çəkib qopartdı.

O vaxtdan qaranquş haçaquyruq qaldı, xeyir xəbər müjdəçisi oldu.

Mozalan lal olduğundan vızıldamağa başladı. İlan da torpaqda yaşadı.

Rəvayətə görə Nuh Nəbi də oğlanlarıyla Naxçıvanda məskən

saldı. Gəmisi də Ordubadın Nəsirvaz kəndi yaxınlığındakı Gəmiqayada

qaldı.

Əsatirlər, Əfsanə və Rəvayətlər

Bölmə: Mif və rəvayətlər | Baxıldı: 1143 | Müəllif: admin | Reytinq: 0.0/0 |
Ümumi şərhlər: 0
Only registered users can add comments.
[ Register | Log in ]
Qeydiyyat
Təqvim
«  İyun 2008  »
B.B.e.Ç.a.Ç.C.a.C.Ş.
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930
Axtar
 
Dost saytlar

 

Sayğaclar
 
 
 
 
Copyright "AyTur" Group © 2019